nanana...jesienne róże...nanana...

 A u nas jak co roku jesienią

"produkcja" róż z liści idzie pełną parą :)

W tym sezonie polska złota jesień

pozwoliła nam cieszyć się kolorowymi liśćmi wyjątkowo długo.

W mojej okolicy jest kilka pięknych klonów,

a pod nimi dosłownie hałdy cudnych liści, idealnych na róże.

Zawsze najwięcej jest tych w kolorze brązowym i żółtym.

Prawdziwym rarytasem są te czerwonawe, czerwono-ciemnozielone
 czy bordowo-ciemnofioletowe.

Nie wiem dlaczego, ale one są lekko błyszczące, wręcz metaliczne

a zrobiona z nich róża wygląda zupełnie nie jak z liści,

ale jak z czegoś...właściwie nawet nie wiadomo z czego...

 jakby z nawoskowanego papieru,

albo z zaimpregnowanej czymś tkaniny.

 

Bukiet z "liściowych" róż oprócz tego, 

że jest piękny i nietypowy

ma jeszcze jedną zaletę -

utrzymuje się baaardzo długo.

 Kiedy liście już całkowicie wyschną

róże tracą intensywność kolorów,

ale poza tym nic się z nimi nie dzieje.

Mogą tak stać wiele miesięcy

(a nawet i lat - u zaprzyjaźnionej właścicielki apteki 

mój bukiet stoi już chyba trzeci rok!:P)

Dmuchawce, latawce, wiatr...

 Kiedy ktoś, kto sam zajmuje się rękodziełem

(a w dodatku jest w tym nieziemsko wręcz precyzyjny)

coś u ciebie zamawia,

to jest to komplement największej wagi.

A jednocześnie i największe wyzwanie :)

Wiedziałam, że Ona dostrzeże o wiele więcej,

niż przeciętny człowiek.

I nie w tym rzecz, że będzie się złośliwie czepiać,

tylko w takich chwilach chciałoby się móc wykrzesać z siebie 

więcej niż 100 %, żeby sprostać wyobrażeniom i oczekiwaniom :)

 To miał być pamiętnik/notatnik.

Nic więcej nie zostało powiedziane.

Wstępnych pomysłów miałam kilka, 

ale chyba bajkowa tegoroczna jesień tak mnie nastroiła, 

że w mojej głowie zagnieździły się dmuchawce.

One nie miały zamiaru jej opuścić, a ja wcale nie miałam chęci ich wyganiać.

 I tak oto powstało coś takiego:

Nie udało mi się tego uchwycić na zdjęciu,

ale wyhaftowane syntetycznym jedwabiem "piórka" dmuchawca

delikatnie połyskują w świetle,

co w połączeniu z pozostałymi - bawełnianymi nićmi

i surową, dość rzadko tkaną bawełną

dało naprawdę wdzięczny efekt.

 

 Ponieważ to dopiero mój drugi pamiętnik/notatnik

nie obyło się bez wpadek :)

I teraz już wiem na przykład, że kewlarowa nitka 

(taka, z której robi się kuloodporne kamizelki)

nie bardzo nadaje się do zszywania stron...

[to, że trzeba było w połowie pracy wszystko wypruwać i zszywać od nowa,

to nic w porównaniu z tym, ile trzeba było włożyć energii

w udobruchanie męża, który był świadkiem zmarnowania

3 metrów jego tak cennej nici :P)

Odkąd zrobiłam ostatni notatnik zaczęłam uważniej przyglądać się

wszystkim książkom.

I oto odkryłam, że są one jakoś tak sprytnie zszywane 

na samej górze i na samym dole.

Spróbowałam i ja coś takiego zrobić.

Kombinowałam, na ile mi tylko starczało wyobraźni

i uzyskałam coś takiego.

 

 Tak jak i poprzednio wklejki w środku zrobiłam z białego brystolu.

Tym razem, w nawiązaniu do okładki, narysowałam na nim lecące nasionka.

 

 Na wklejce z przodu znalazł się też wiersz rosyjskiej poetki

(w oryginale, rzecz jasna ;),

ale jaki - niech to pozostanie tajemnicą znaną tylko dwóm osobom :)

Kiedy już notatnik został przekazany nowej właścicielce

i kiedy poznałam jego przeznaczenie

pomyślałam, że lepiej chyba nie mogłam dobrać motywu na okładce.

Bo przecież czy można patrząc na dmuchawce

nie pomyśleć o przemijaniu -
 ulotności wspomnień, nietrwałości rzeczy, zmienności uczuć...

Mam nadzieję, że pisząc w nim nowa właścicielka będzie odczuwała

cudowną lekkość pióra! :P

 

Pamiętnik/notatnik w sowy

Jakoś już ponad rok temu zobaczyłam gdzieś w internecie zdjęcie

ręcznie zrobionego pamiętnika/notatnika.

Miał skórzany grzbiet i materiałowe obicie okładek.

Zakochałam się.

Długo musiałam czekać, aż na tyle dojrzałam,

żeby samej taki zrobić.

Jakoś wiosną jeszcze zszyłam środek,

ale jakoś brakowało mi bodźca do zrobienia okładek.

Aż tu zupełnie nagle ;P nadeszły urodziny mojej bratowej.

I to nie byle jakie, tylko 30.! :)

Pomysłów miałam kilka, ale stanęło na tak przez Nią ulubionych sowach.

 Rysowałam je długo, szukając tej idealnej:)

Nie wiem dlaczego, ale jakoś nie pasowały mi żadne słodko-cukierkowe

wizerunki tych ptaków.

Może dlatego, że uwielbiam Garfielda

moje serce zdobyła ta sprawiająca wrażenie

najbardziej spokojnej i ospałej :)

I kiedy tak patrzyłam w jej lekko przymknięte oczy :P

i na tę pełną...abnegacji postawę

nie mogłam - no po prostu nie mogłam -

nie spłatać jej jakiegoś figla! :P

Dlatego na tylnej okładce sowa wisi jak nietoperz :)

I, oczywiście, zadowolona z tego faktu nie jest :P

 Ponieważ moja bratowa szyje różne fajne ubrania

na wklejce na początku notatnika moja garfieldowa sowa zastanawia się,

co by tu dziś wymodzić :P

I znów nie bardzo jest zadowolona

z sytuacji, w jakiej ją postawiłam :)

Natomiast wklejka na ostatniej stronie przedstawia

moje poszukiwania odpowiedniej sowy :)

Ponieważ kartki zszywałam ręcznie

nie są one idealnie równiuteńkie,

ale cóż, taki urok rękodzieła :P

P.S. Ponieważ jest to mój pierwszy pamiętnik/notatnik

o wielu kwestiach nie pomyślałam (albo pomyślałam, ale przyjęłam błędne założenia)

i widzę już ile popełniłam pomyłek 

(np. zły wymiar okładek - przycięłam je dokładnie na wymiar zszytego wcześniej "środka",

nieodpowiednia nić - przez co plątała się podczas zszywania).

Pierwszą okładkę (całe szczęście jeszcze bez przyklejonego materiału)

musiałam nawet wyrzucić, ponieważ zostawiłam zbyt małą przerwę między

grzbietem, a okładkami.

Cóż, wynika z tego jasno, że teraz muszę koniecznie zrobić następny notatnik,

żeby te niedociągnięcia poprawić :P

Worek z motylem

Moja córka szła na urodziny koleżanki, 

której rodzice poprosili gości

o upominki robione własnoręcznie.

Pomysłów miałyśmy bardzo dużo

(córka rysowała projekty,

a kiedy miała ich już pokaźny stos,

wybrałyśmy jeden).

Postawiłyśmy na kolor amarantowy i motyw motyla

(nad łóżkiem owej młodej damy wiszą właśnie zasuszone piękne motyle).

Ja od siebie dodałam jeszcze jeden warunek -

żeby w miarę możliwości było to coś praktycznego,

co można do czegoś użyć, lub po prostu zużyć.

Decyzja nie była łatwa, ale stanęło na worku na strój na w-f/balet, czy buty do szkoły.

 Z jednej strony worka wyszyłam motyla...

...z drugiej strony naszyłam z cekinów imię solenizantki.

Sam worek natomiast zszywała już moja córka -

oczywiście przy mojej asyście ;)

Ponieważ motyl został wyhaftowany,

worek musiał mieć podszewkę.

 A ponieważ z podszewką zawiniętego materiału w tuneliku zrobiło się bardzo dużo,

nie chciał się on "ściągnąć" na sznureczku do samego końca

(tak, żeby pozostała tylko maleńka dziurka).

Dlatego wymyśliłam taki rodzaj "zapięcia".

[tu na zdjęciu worek jest jeszcze nie ściągnięty sznurkiem]

Mamy nadzieję, że worek będzie służył nowej właścicielce wiernie :)

Róże z bibuły

Nie lubię dawać prezentów w papierowych torebkach,

jakich teraz jest mnóstwo w sklepach.

Fakt, że niektóre są naprawdę piękne,

ale absolutnie nie nadają prezentowi tej tajemniczości,

nie wywołują w obdarowywanym tego dreszczyku ekscytacji,

jaki daje opakowanie podarku w klasyczny sposób

(ach, jak ja lubię ten moment rozdzierania papieru!;P)

Oczywiście, nie każdy przedmiot da się ładnie zapakować w papier.

Jeśli ma nieregularny kształt, 

lub kiedy prezent składa się z kilku rzeczy, z których w dodatku każda ma dziwny kształt

wtedy może nie udać się ładnie opakować go w papier

i trzeba posiłkować się gotową torebką.

Od jakiegoś czasu bardzo upodobałam sobie do pakowania podarków

zwykłą karbowaną bibułę. 

Ma ciekawą fakturę i dobrze robi się z niej róże,

którymi można ozdobić prezent.

Ma jednak i wady - jest dość cienka i delikatna i łatwo może się przerwać

(szczególnie na rogach),

ulega odbarwieniom pod wpływem wody (a więc uwaga i na klej!)

i prześwituje, dlatego trzeba owinąć nią przedmiot przynajmniej dwa razy.

Mimo wszystko jednak uważam, że jest bardzo wdzięcznym materiałem :)

Ptaki co mają serce (i nie tylko) z kamienia

Usiadły ptaki na drzewie... 

 ...i tak siedziały, siedziały...aż liście urosły...

...aż posiwiały...:)

Pierwsze koty...pod tyłek

Od dawna już chodziły za mną koty

:P

ale jakoś...

no właśnie, po prostu JAKOŚ się nie składało.

Aż wreszcie nadszedł ten dzień -

miałam dużo pracy, więc postanowiłam coś uszyć,

a że w kolejce do szycia miałam już czekających kilka dość pilnych rzeczy,

to...zabrałam się za szycie czegoś, czego w planach nie miałam :P

I tak oto powstała moja pierwsza poważna ;) aplikacja,

czyli zjeżone koty pod tyłek córki :P

Niestety, nie zdążyłam sfotografować "za świeża"

i poduszka na zdjęciach jest już mocno...wysiedziana :P

Choć z naszycia mojej pierwszej aplikacji zadowolona nie jestem,

to rezygnować nie zamierzam, bynajmniej!

Uczciwie ostrzegam (mojego męża przede wszystkim :P) -

mam zamiar ćwiczyć, aż osiągnę zadowalający mnie rezultat! :P

A tymczasem cieszę się,

że chociaż pierwsze koty - za płoty! :)

.