Klawiatura do przytulania :)

To mógłby być kocyk dla informatyka.

Ale nie jest :)

Tzn. być może mały mężczyzna, dla którego uszyłam ten kocyk,

w przyszłości zostanie informatykiem.

Na razie jest po prostu miłośnikiem komputerowej klawiatury :P

Tak się bowiem składa, że ilekroć rozmawiam z jego mamą przez skajpa :P

Hugo zawsze wyjmuje z laptopa klawisze :P

Po jednej stronie kocyka jest minky,

po drugiej bawełna w komputerową klawiaturę,

a do tego po stronie minky, przez sam środek 

idzie pas klawiaturowych literek wyciętych z bawełny.

Między minky a bawełnę wszyłam jeszcze warstwę mięsistej ociepliny, 

żeby było miękko i przyjemnie;)

Pisanaka-wydrapywanka

Odkąd pamiętam mama zawsze na Wielkanoc

wydrapywała na farbowanych w wywarze z cebulowych łupek jajkach

przepiękne wzory.

Niestety, tylko nieliczni znajomi w pełni doceniali te małe dzieła sztuki.

Większość jednak komentowała to w podobny sposób:

- No, całkiem ładne, ale ja tam na ryneczku kupuję - tanie są, nietłukące

(bo drewniane) i w dodatku wszystkie kwiatuszki na nich takie równiutkie.

Może więc dlatego nigdy wcześniej nie próbowałam sama wydrapywać pisanek.

Bo z jednej strony mistrzyni w domu 

(cóż, ja taka nieśmiała byłam= nie śmiałam z mistrzynią konkurować :P),

a z drugiej świadomość, że rękodzieło jest nie w cenie.

I tak było aż do dzisiejszego poranka.

Otóż bowiem dziś rano nagle poczułam*, że muszę, po prostu MUSZĘ!!!

spróbować.

I spróbowałam :)

Do mamy mi jeszcze daleko, ale w końcu od czegoś trzeba zacząć :)

* hehe - może to dlatego, że miałam zabrać się za sprzątanie :P

Wielkanocna kurka

Uszyłam ostatnio kurkę -

taką nie za dużą, w sam raz do koszyczka.

Spodobało mi się.

Uszyłam więc drugą.

Do pary - żeby nie czuła się samotna :P

Spodobało mi się jeszcze bardziej :)

Uszyłam trzecią, czwartą...

....i mnie poniosło :P

Wielkanocny królik

Wielkanoc to wiosna. A wiosna to zieleń, kwiaty i życie.

Od dawna już chodził już za mną haft.

Nie wyszywałam od lat...hmmm...dokładnie to ostatnią rzecz 

wyszyłam na studiach - chyba w wakacje po drugim roku...

kiedy to było?...a raczej kiedy to minęło?

dziesięć lat z haczykiem...

z jednej strony wydaje się, jakby to było wczoraj, a z drugiej tyle się przecież

w moim życiu wydarzyło i zmieniło od tamtego czasu,

że chwilami mam wrażenie, że to działo się wieki temu, w zupełnie innym życiu.

Ale nie o tym chciałam.

Chciałam o hafcie i króliku wielkanocnym.

Lubię proste wzory, lubię minimalizm,

ale od czasu do czasu potrzebuję koloru, wzorku, zawijaska, czyli

jak mówi mój mąż, "baroku" :)

Wymyśliłam więc, że królik będzie biały, 

ale dla ożywienia - jako że ma to być królik wielkanocny,

a więc wiosenny - wyhaftuję na nim jakąś radosną łączkę.

I tak oto powstał królik różowy.

Nie byłabym jednak sobą, gdybym poprzestała na jednym :)

 Postanowiłam spróbować zmniejszyć nieco poprzednią wersję.

Nie chciałam jednak haftować tego samego motywu.

Drugi więc królik został przyozdobiony lawendową łączką :)

Z wyszyciem lawendy było trochę dziubdzianiny

(być może istnieje jakiś prostszy sposób,

ale ja nie znałam żadnego i wymyśliłam takie plątanie supełków :)

Efekt jednak w zupełności mnie zadowolił

(co zdarza się raczej rzadko :P)

 P.S. Króliku uszyte są z polaru, co sprawia,

że w słońcu lśnią i mienią się jak cukrowe baranki z mojego dzieciństwa :)

Jedzenie jak z obrazka :)

Padał deszcz. Wiało. Był luty.

Córka przeziębiona, a co za tym idzie marudna.

Potrzebowałyśmy czegoś nowego. Czegoś co ją wciągnie i zajmie na trochę.

Poszłyśmy do kuchni - pomyślałam, że wciągnę ją

w przygotowywanie obiadu.

I jakoś tak wyszło, że wyciągnąwszy kaszę i ryż (nie mogłam się zdecydować)

zamiast zabrać się za gotowanie....zaczęłyśmy z nich układać wzorki na ladzie.

Dobieranie równej długości ziarenek ryżu :) czy nie połamanych połówek grochu,

a potem układanie ich w przeróżne kształty

zajęło nam spooooro czasu -

ale przecież właśnie o to chodziło:)

Czułyśmy się trochę jak Kopciuszek :)

Na koniec córka wymyśliła, że fajnie by było te ziarnka poprzyklejać

 i zrobić z nich obrazki do kuchni.

Cóż, pomysł ciekawy. Wykorzystamy go może przy następnej chorobie :P

.

Morskie żyrafy :)

 Kolorowe, energetyczne żyrafy chwyciły mnie za serce :)

do tego stopnia, że będąc jeszcze w ciąży kupiłam je na kocyk dla syna.

Dobrałam do nich minky w pięknym niebiesko-morskim odcieniu teal.

Byłam przekonana, że dla chłopca będzie idealny.

Niestety, urodził się młody, spojrzałam na niego, na kocyk, znów na niego...

i już wiedziałam - oni do siebie nie pasują! 

Kocyk/narzuta, który uszyłam jest po prostu dla niego zbyt dziewczęcy :P

Kocyk idealnie pasuje do pokoju - całego w bieli

ale, moim zdaniem, musi to być pokój dziewczynki :)

Dlatego muszę teraz rozejrzeć się za czymś pasującym

do mojego małego mężczyzny :)

a żyrafki będą musiały znaleźć sobie innego właściciela (właścicielkę?) :)

Słoneczna narzuta/kocyk

 Do uszycia mojej pierwszej rzeczy z materiału minky

podchodziłam jak pies do jeża :)

Wiedziałam już od koleżanki, że szyje się ją ciężko

ponieważ jest dość mocno rozciągliwa.

Nie będę się tu rozpisywała jak cudowny w dotyku jest minky :)

Powiem tylko, że chyba każdy, kto choć raz jej dotknął,

zakochał się w niej bez pamięci :P

Minky to miękkość, w której chciałoby się zatonąć :)

Kolor materiału wybrałam ja,

natomiast wzór bawełny w owady

wybrała moja córka.

Oprócz pewnej trudności w szyciu,

minky jest jeszcze bardzo trudny w fotografowaniu.

Uzyskanie na zdjęciu jego rzeczywistego koloru graniczy niemalże z cudem.

Mi udało się tylko na tych zdjęciach z córką.

Na pozostałych, gdzie bohaterem jest sam kocyk

zdjęcia zupełnie mijają się z rzeczywistością jeśli chodzi o kolory.

 Bo  w rzeczywistości kolor kocyka jest taki jak na zdjęciu poniżej -

ciepły i słoneczny jak piasek na plaży :)

 Kocyk jest tak uszyty, że z jednej strony jest bawełna we wzór z owadami,

a z drugiej strony jest minky, po którego dłuższych bokach są 

pasy (około dziesięciocentymetrowe) owadów.

Wygląda to trochę tak, jakby robaczki wyłaziły spod spodu :)

Cała strona z bawełną została przepikowana na ocieplinie,

dzięki czemu kocyka nie trzeba prasować,

a poza tym jest on trochę bardziej sztywny,

wobec czego świetnie sprawdza się w roli narzuty na łóżko,

albo maty do zabawy na podłodze.

 Pikowania było sporo, prawda. Aż dłonie drętwiały :)

Ale moim zdaniem było warto. 

Bo w dotyku kocyk/narzuta czuje się "jakość" :)

Nie jest takim zwyczajnym "lejącym się" kawałkiem materiału.

 Kocyk/narzuta wyszły duże (około 160 cm długości)

 - chciałam żeby córka mogła porządnie się w niego zawinąć.

I to była bardzo dobra decyzja, bo i mnie się już zdarzyło 

pod nim zdrzemnąć :P