I ty możesz zostać Świętym Mikołajem 4/4

 Nie do końca wiem, jak to się stało :)

ale w tym roku grudzień wyjątkowo często podsyłał mi okazje

do zakładania czapki Świętego Mikołaja.

Były prezenty dla dzieciaków z oddziału onkologicznego, 

była wygrana w konkursie, którą przeznaczyliśmy*

dla hospicjum dziecięcego,

i była (a właściwie nadal jest) "sprawa Filipka".

Filip jest bratem koleżanki z klasy mojej córki,

który niedawno rozpoczął swoją wędrówkę po tym świecie.
 I rozpoczął ją wielkim cierpieniem -

 zostało mu usunięte praktycznie całe jelito cienkie, ma wyprowadzoną stomię

i jest odżywiany tylko i wyłącznie pozajelitowo.

Najbardziej optymistyczna (!) wersja jest taka,

 że być może kiedyś uda się doprowadzić do stanu,

że Filip będzie mógł chociaż częściowo być odżywiany "normalnie",

czyli będzie mógł kiedyś poczuć smak jedzenia.

Niewyobrażalna tragedia.

My - rodzice mamy nasze klasowe forum internetowe,

na którym wymieniamy się informacjami, prowadzimy dyskusje

 ( kilka razy zdarzyły się nawet ostre kłótnie).

Na tym właśnie forum mama Filipa opisała cała sprawę

i poprosiła o pomoc finansową (Filip ma założone subkonto w Caritasie).

Odezwało się... 6 osób...

6 osób z 23...

Rozumiem, że nie każdy może sobie pozwolić

na pomoc finansową innym. 

 Rzuciłam więc na forum hasło zorganizowania kiermaszu (lub czegoś na kształt)

w szkole i zebrania w ten sposób chociaż części pieniędzy na leczenie Filipa.

Chęć przyłączenia się do przedsięwzięcia zadeklarowały dwie osoby.

Rozumiem, że większość ludzi jest dziś zabiegana,

ale jeśli taka tragedia nie jest nas w stanie choć na chwilę zatrzymać,

skłonić do refleksji i choćby do napisania dobrego słowa,

to co?....

Rozumiem, że w czasach internetu można być już nieco znieczulonym
na prośby o pomoc finansową dla obcych osób.

My jednak znamy się już drugi rok (niektórzy nawet dłużej - jeszcze z przedszkola),

spotykamy na zebraniach, na korytarzach, w szatni, przed szkołą,
na placu zabaw, na imprezach urodzinowych, przed salą baletową, w szkole karate...

Nasze dzieci spędzają ze sobą codziennie nierzadko więcej czasu,

niż potem z nami  w domu.

 Napisać te kilka ciepłych słów, żeby dać rodzinie Filipa poczuć,

że nie są sami, że nie jesteśmy obojętni na ich tragedię

to naprawdę tak wiele?

Mówią, że dobre słowo nic nie kosztuje,

a tak wiele jest warte...

Czy kiedy będę na ulicy mijać dziecko, które właśnie potrącił samochód,

albo które płacze, albo po prostu siedzi smutne/zmartwione/przerażone

mam przejść obok bez słowa (bo przecież spieszę się do pracy/fryzjera/kosmetyczki)?

Mam nie pomóc, nie zadzwonić po karetkę/rodziców/dziadków,

nie zapytać co się stało, nie porozmawiać, nie pocieszyć?
Czy na pewno chcemy żyć w takim świecie,
gdzie każdy sobie...i tylko sobie?

Ponieważ większość rodziców z naszej klasy naprawdę lubię
chcę wierzyć, że są jakieś ważne powody,
dla których każdy kto nie zareagował nie zareagował :)

Całe szczęście spośród naszych "prywatnych" znajomych
odezwała się garstka :) ludzi ciepłego serca.
I to dzięki WAM mogę wychodzić na ulicę i wciąż uśmiechać się do ludzi :)

* Marta i Magda, bez Was by się nie udało! 

A już na pewno sprzętów byłoby dużo mniej :)









A teraz do rzeczy ;)
a konkretnie do ostatniego z "charytatywnych" ;) pamiętników.

 Dziewczęcy, kwiatowy, z lawendową i różową wstążką na okładce...

 

...cekinowym kwiatkiem (tak się akurat złożyło, że znalazłam w domu 

identyczny w kształcie i kolorze jak ten na tkaninie) na grzbiecie.

...delikatnie niebieskimi kartkami...

...wklejkami w kolorze brudnego różu 

z jaśniejącymi, w zależności od kąta padania światła, różami...

...oraz słonikiem na szczęście! :)

.

I ty możesz zostać Świętym Mikołajem 3/4

Trzeci z "mikołajowych" pamiętników.

Różowo-różowy :) z białą koronką...

 ...kropkami na zewnątrz...

...i  w środku (wklejka)...

 

... kartkami w kolorze wyblakłej lawendy ;)...

...i konikiem na biegunach (zawieszka na końcu zakładki).

 

.

I Ty mozesz zostać Świętym Mikołajem 2/4

A to drugi z czterech pamiętników wykonanych dla pacjentów 

z dziecięcego Oddziału Onkologicznego.

Prosty, niebieski, z lekko wypukłym sercem z błyszczącej tkaniny 

i białą koronką dookoła okładki 

(tym razem koronkę przykleiłam do okładki, żeby przyszła Właścicielka 

przez przypadek nią o nic nie zaczepiła ;)

Zawieszka na końcu zakładki to dość sporych rozmiarów :),

"tłuściutkie" serce z howlitu lub kowelinu 

(za Chiny Ludowe nie pamiętam, który z tych minerałów to był :)

Wklejki to biały papier wizytówkowy 

(zobaczyłam go w sklepie i postanowiłam spróbować,

czy będzie się nadawał do tego celu)

 w również białe, tylko lekko pobłyskujące,

kiedy się na nie patrzy pod odpowiednim kątem, róże. 

Szyjąc i sklejając te "mikołajkowe" pamiętniki zdałam sobie sprawę,

że pierwszy raz nie wiem nic o osobach, dla których je robię.

Jaka jest dziewczyna, która dostanie ten powyżej?

Ile ma lat, gdzie mieszka, czy ma rodzeństwo, jakiej muzyki słucha,

czy jest milcząca i skryta, czy raczej otwarta i rozmowna,

jakie ma pasje, o czym będzie tu pisać...?, -

klejąc go wciąż się zastanawiałam.

I teraz, kiedy piszę ten post i dodaję zdjęcia pytania wracają.

Ciekawe, jaka jest dziewczyna, która go dostała?

...

Nie wiem i zapewne nigdy się nie dowiem (co, oczywiście również ma swój urok:),
 ale mam nadzieję, że jej kłopoty zdrowotne

są jedynie chwilowe :)

.

I ty możesz zostać Świętym Mikołajem - 1/4

 Kiedy byłam nastolatką moimi największymi problemami

był brzydki nos (tak, tak, uważałam swój nos za jeden z najohydniejszych,
jakie kiedykolwiek widziałam ;P)

oraz surowi rodzice...eee...no, dobra, surowy tato -
samą mamę jeszcze jakoś bym urobiła :P,

który zabraniał mi...prawie wszystkiego! :P
(a już zwłaszcza chodzenia na nocne imprezy, 

czy wracania późnym wieczorem do domu).

Nie wiedziałam wtedy, jak cudowne mam życie!

Tak się akurat złożyło, że dosłownie tydzień temu dotarła do mnie wiadomość,

że grupka ludzi wielkiego serca organizuje mikołajkowe prezenty

dla dzieciaków z oddziału onkologicznego.

I o ile z prezentami dla młodszych nie było większego problemu,

to pojawiły się wątpliwości - co dla nastolatek?

Pomyślałam więc o pamiętniku -

taki dziewczyński gadżet, a do tego pisanie jako forma terapii...

W odruchu serca ;) dołączyłam do grupy,

a potem zaczęłam się zastanawiać, jak ja chcę z tym wszystkim zdążyć? ;)

Okazało się, że nie jest tak źle - wystarczy tylko jeszcze trochę bardziej nie dosypiać :)

Udało mi się zrobić cztery pamiętniki.

Chciałam, żeby były delikatne, dziewczęce, może nawet trochę romantyczne ;)

Poniżej zdjęcia pierwszego z nich 

(zdjęć będzie mało, bo chyba z wrażenia zapomniałam je wcześniej sfotografować

i robiłam to prawie dosłownie w drzwiach, kiedy już wychodziłam je zawieźć).

Pomysł na wydrukowanie na tkaninie starego zdjęcia,

które przedstawia dziecko wystylizowane na aniołka

wpadł mi do głowy przy okazji robienia innego pamiętnika 

(który przedstawię, ale dopiero po świętach :).

Fotografia została wydrukowana na tkaninie, a następnie zawerniksowana,

dzięki czemu nie będzie się rozmazywać.

Białe kartki zszyte różową nicią, a na końcu zakładki mini-książeczka 

(a może raczej mini-pamiętnik ;)

 A na wklejki wybrałam niebieskie ptaki - 

oprócz tego, że pasują kolorystycznie, to jeszcze taka się głębia znaczeń robi.

Na okładce anioł, a tu ptak - symbol wolności, czystości, pokoju, duszy...

Mam nadzieję, że pamiętnik zostanie zapisany do ostatniej strony - 

samymi dobrymi wspomnieniami! :)

.

100% kobiecości

Znam kilka kobiet, których życiowe historie

z powodzeniem mogłyby stać się podstawą 

filmowego scenariusza. 

Ona jest wśród nich niekwestionowaną królową

(choć zapewne z przyjemnością oddałaby ten zaszczyt).

Nasze drogi rozeszły się jeszcze zanim poszłyśmy do szkoły.

Póki mieszkała w sąsiedniej miejscowości

widywałyśmy się czasem.

Potem, kiedy zamieszkałyśmy w dwóch różnych częściach Polski,

spotkałyśmy się chyba tylko dwa razy.

Czasem jednak można widywać kogoś codziennie,

a nie wiedzieć o nim praktycznie nic.

I odwrotnie - można spotkać kogoś tylko raz w życiu,

przegadać pół nocy i poznać go od tej najskrytszej strony.

W naszym przypadku trochę właśnie tak było,

chociaż te nocne rozmowy miały miejsce nie w cztery oczy,

a przez internetowe łącza,

i nie było to "raz a dobrze", a wiele razy po kilka zdań.

Nie, nie mogę powiedzieć, że znam Ją dobrze.

Znam tylko trochę Jej historię, trochę Jej przemyśleń,

trochę uczuć, trochę upodobań itd....

Moje poznawanie Jej przypomina grę Memo -

a to tu się jakiś obrazek pokaże, a to tam - zupełnie inny...

I z tych strzępków powstaje moje wyobrażenie o Niej.

I kiedy poprosiła mnie o wykonanie dla siebie

pamiętnika/notatnika

musiałam to moje wyobrażenie jakoś...zmaterializować,

ponieważ nie dostałam absolutnie ŻADNYCH wytycznych.

Miałam stworzyć coś, co według moich o Niej wyobrażeń

będzie do Niej pasowało.

Usiadłam i zapisałam na kartce:

- romantyczna

- silna i niezależna... bo...po prostu musi taka być, nie ma wyjścia

- ciepła, uczuciowa i wrażliwa

- kobieca

- ma w sobie dużo energii, głodu życia i nowych doświadczeń

 A potem wstałam i zrobiłam coś takiego:

Czerwony z czarną koronką dookoła...

 ...i z nietypową zakładką - bo zakłada się ją od dołu do góry...

 ...w ten sposób zawieszona na jej końcu buteleczka perfum

może sobie dyndać :) albo na grzbiecie notatnika...

 albo z przodu, na okładce.

 A wklejki takie:

Ponieważ notatnik/pamiętnik już dotarł do Właścicielki

mogę się pochwalić informacją zwrotną:

podobno trafiłam w dziesiątkę! 

:)

.

Kronika klasowa z sową

 Mama pewnego pierwszoklasisty 

postanowiła prowadzić kronikę jego klasy.

Pozostałym rodzicom pomysł bardzo się spodobał...

do momentu, kiedy nie padła propozycja partycypowania w kosztach zakupu...

Z ponad dwudziestu chętnych została...tylko jedna osoba - właśnie owa mama.

Jak na samotną matkę przystało, nie odpuściła ;)

tylko sama sfinansowała przedsięwzięcie...

licząc, że kiedyś jej syn, będzie miał świetną pamiątkę z początków swej szkolnej kariery :)

Ponieważ klasa Id, do której uczęszcza ów Młody Człowiek,

ma w nadaniu Sowę prośba była właśnie o taki motyw.

I jeszcze o radosne,  różnokolorowe strony w liczbie trzydziestu.

I o napis: Kronika klasy Id.

I tak powstała kronika z okienkiem - tym razem prostokątnym,

żeby przypominało tablicę szkolną (stąd też kolor kartki,

na której wydrukowałam napis).

Ponieważ na wklejki nie spasował mi żaden wzorzysty papier 

(robiło się zbyt...chaotycznie, biorąc pod uwagę sowy na okładce),

wklejki powstały z tego samego jednokolorowego brystolu jak kartki w środku.

Ale żeby nie było nudno (w końcu to o dzieciakach :) na wewnętrznej stronie okładki

powstała tabelka, do której będzie można wpisać imiona  nazwiska dzieci.

Wokół okienka natomiast zrobiłam zieloną obwódkę i powstała...

metafora tablicy :P

 A na grzbiecie kroniki przycupnęła mała mosiężna sowa.

Minimalistyczny szaro-szary album na zdjęcia z podróży

 Absolutnie nie próżnowałam ostatnio, ale ponieważ znów (!)

gościłam kaufmanowskie koty

nawet nie robiłam im już zdjęć.

Nic się nie zmieniły :) więc nie chciałam zanudzać

(a poza tym czas, czas czas! - zauważyłam, że ma dla mnie coraz większą wartość).

Z nie-kocich :) rzeczy zaś zrobiłam ostatnio album na zdjęcia z podróży.

Miało być klasycznie i minimalistycznie - bez wzorów i ozdobników.

Koniec końców nawet narożniki (które widać na zdjęciu poniżej)

nie zostały zamontowane.

Miałam do wyboru trzy kolory - czarny, szary i zielony.

Z kilku różnych względów stanęło na grafitowych kartkach i jasnoszarej okładce

(nie będę ukrywać, że szaro-szare to jedno z moich ukochanych połączeń kolorystycznych :)

W okładce wycięłam (metodą "na dzięcioła" polecaną przez panów na forum modelarskim :) 

okrągłe okienko - w ten sposób zdjęcie, lub fragment mapy zwiedzonego kraju

wklejone na pierwszej stronie albumu będzie widoczne po jego zamknięciu,

stając się jakby częścią okładki. 

.